Dit najaar stuurt de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap een brief naar de Tweede Kamer over de uitgangspunten voor de cultuursubsidies vanaf 2029. Blueyard-adviseur Jurriaan Rammeloo schreef daar het artikel Wie de grens trekt over. Zijn vertrekpunt: hoeveel gesubsidieerde instellingen het bestel draagt, heeft niemand vastgesteld. Dat aantal ontstaat op de laatste dag van een beoordelingsronde, als het budget op is en een commissie een volgorde maakt. Hetzelfde bedrag kan immers veel organisaties met lage toekenningen dragen, of aanzienlijk minder met hoge.
Drie besluiten voor de brief
Bepaal de omvang van het fondsdeel. Zeg vooraf wat dat deel van het bestel moet dragen, functioneel of regionaal.
Beschrijf het veld voordat je verdeelt. Laat de rijkscultuurfondsen vóór iedere ronde openbaar maken hoe hun speelveld ervoor staat, zoals Amsterdam, Utrecht en Den Haag dat voor hun eigen stad doen.
Scheid vaststellen van beoordelen. Wat feitelijk te controleren is, hoort niet thuis in het inhoudelijke oordeel.
Geen van de drie kost extra geld of vraagt een wetswijziging. Het eerste voorstel komt er met tegenzin: de grens wordt hoe dan ook getrokken, en de keuze is niet óf er wordt begrensd, maar of dat gebeurt in een brief aan de Kamer of in een vergaderkamer.
Voortbouwend op eerder werk van Blueyard
Het artikel bouwt voort op het onderzoek naar de adviespraktijk dat Jurriaan Rammeloo samen met Henk Scholten en Ingrid van Engelshoven deed, in gesprekken met beoordelaars, fondsmedewerkers en aanvragers. Het verschijnt ook als reactie op Pleinen, het eerste deel van het boek waarmee Caspar Nieuwenhuis het cultuurbestel opnieuw ontwerpt met principes uit de stedenbouw.
Lees hier het volledige artikel Wie de grens trekt.
